Η γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής στη Νέα Θάλπη

Ζωοδόχου Πηγής σήμερα. Αγαπημένη γιορτή στη Νέα Θάλπη. Λίγες μόνον μέρες μετά το Πάσχα, έρχεται να χαρίσει διάρκεια στο ήδη εορταστικό κλίμα των πασχαλινών ημερών. Λίγες μόνον μέρες μετά απ’ αυτό ειδικώς το Πάσχα, έρχεται να καταπραΰνει τα συμπτώματα του εγκλεισμού. Έρχεται να δροσίσει λίγο την απουσία των συγγενών που δεν μπορούν να έρθουν για επίσκεψη λόγω των μέτρων προστασίας από τον Covid 19 και βέβαια, δεν είναι συγγενείς αόριστοι και γενικοί, μα τα παιδιά τα ίδια. Τα σπλάχνα των ανθρώπων.

Ζωοδόχου Πηγής σήμερα και η γιορτή αυτή αρέσει ιδιαίτερα στον κόσμο που ζει στη Νέα Θάλπη. Είναι μία ακόμα γιορτή της Παναγίας και η Παναγία, αποτελεί μία από τις έννοιες που διατηρούνται στο νου και στη συνείδησή τους με τέτοια σταθερότητα, που η άνοια ή η απλή φθορά δεν καταφέρνουν εύκολα να την κλονίσουν. Στο όνομα της Παναγίας όλοι αντιδρούν, όλοι θυμούνται, όλοι ασυναίσθητα φωτίζουν τα ρυτιδιασμένα τους πρόσωπα.

Ζωοδόχου Πηγής σήμερα και συζητάμε για το αγίασμα που αναβλύζει από την Ιερή Πηγή του Μπαλουκλί - έναν τόπο στην Κωνσταντινούπολη κοντά, τον οποίο οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες επισκέπτονταν για παραθερισμό. Αποτελούσε «τα παλάτια των πηγών».

Η ονομασία Μπαλουκλί εμπεριέχει τη λέξη «ψάρι». Balik στα τουρκικά σημαίνει ψάρι και βέβαια, αφού φτάσαμε ως εδώ, ως το σημείο του ψαριού, δεν μένει παρά να κάνουμε και το τελευταίο και πιο ευχάριστο βήμα της σημερινής ημέρας. Να διαβάσουμε το ποίημα του Γεώργιου Βιζυηνού που έχει ως τίτλο «Το Μπαλουκλί – Τα ψάρια της Ζωοδόχου Πηγής».

Σαράντα μέρες πολεμά ο Μωχαμέτ να πάρη
την Πόλη την μεγάλη.
Σαράντα μέρες έκαμεν ο 'γούμενος το ψάρι
στα χείλη του να βάλη.

Απ' τες σαράντα κι ύστερα, πεθύμησε να φάγη
τηγανισμένο ψάρι.
–Αν μας φυλάγ' η Παναγιά καθώς μας' εφυλάγει,
την Πόλη ποιος θα πάρη;

Ρίχτει τα δίχτυα στον γιαλό, τρία ψαράκια πιάνει,
–Θεός να τα βλογήση!
Το λάδι βάλλει στην φωτιά μες στ' αργυρό τηγάνι,
για να τα τηγανίση.

Τα τηγανίζ' από την μια, και πά' να τα γυρίση
κι από το άλλο μέρος.
Ο παραγιός του βιαστικά πετά να του μιλήση,
και τάχασεν ο γέρος!

–Μην τηγανίζης, γέροντα, και μόσχισε το ψάρι
στην Πόλη την μεγάλη!
Την Πόλη την εξακουστή οι Τούρκοι έχουν πάρει,
μας κόβουν το κεφάλι!

–Στην Πόλη Τούρκου δεν πατούν κι Αγαρηνού ποδάρια!
Με φαίνεται σαν ψεύμα!
Μ' αν είν' αλήθεια το κακό, να σηκωθούν τα ψάρια
να πέσουν μες στο ρεύμα!

Ακόμ' ο λόγος βάσταγε, τα ψάρι' απ' το τηγάνι,
την μια μεριά ψημένα,
πηδήξανε κι επέσανε στης λίμνης την λεκάνη,
γερά, ζωντανεμένα.

Ακόμ' ώς τώρα πλέουνε, κόκκιν' από το μέρος,
όπου τα είχε ψήσει.
Φυλάγουν το Βυζάντιο ν' αναστηθή κι ο γέρος
να τ' αποτηγανίση.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Αφήστε μας το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

To neathalpi.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει τη διαδικτυακή εμπειρία σου. Εφόσον συνεχίσεις, συμφωνείς με τη χρήση των cookies από εμάς. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε τη σελίδα Πολιτική Απορρήτου.

OK