Χριστός Ανέστη, λίγο πιο νωρίς…

Ανάσταση στη Νέα Θάλπη. Όχι μέσω διαδικτύου, με βλέμμα στριμωγμένο στην οθόνη ενός μικρού ή μεγάλου κινητού. Όχι μέσω υπολογιστή, όχι μέσω τηλεοράσεως, όχι μέσω ραδιοφώνου. Ανάσταση στη Νέα Θάλπη, όχι από μνήμης ή σκέψης. Όχι από αποστάσεως. Ανάσταση στη Νέα Θάλπη ζωντανά, στο σαλόνι της. Στο σαλόνι μας. Με τον πατέρα Χρυσοβαλάντη Θεοδώρου, να μας φέρνει το Άγιο Φως, λίγες στιγμές μετά την επίσημη άφιξή Του στο Αεροδρόμιο “Ελευθέριος Βενιζέλος”.

Δείχναμε έτοιμοι για την υποδοχή. Με τις χειροποίητες λαμπάδες μας στα χέρια, με τα ρούχα μας περιποιημένα και τους εαυτούς μας σε ανυπομονησία. Με εγγόνια και παιδιά ανάμεσα σε παππούδες και γονείς που πολλές φορές δυσκολεύονται ακόμα και να τα αναγνωρίσουν, παρόλο που ομολογουμένως είναι δικά τους. Με φίλους που ήρθαν για να μοιραστούν τη χαρά μας και για να μοιράσουν τη δική τους. Δείχναμε έτοιμοι, όμως δεν ήμασταν. Μπροστά σε όσα ακολούθησαν φανήκαμε απροετοίμαστοι. Η Ακολουθία ήταν πιο κατανυκτική απ’ όσο μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε και το «Χριστός Ανέστη» ακούστηκε μελωδικότερο και πιο βροντερό από άλλες φορές. Παράξενο, γιατί ψαλλόταν από στόματα που καλά – καλά δεν τους βγαίνει η φωνή. Ψαλλόταν από ανθρώπους καθηλωμένους σε καρότσια, καθηλωμένους σε κρεβάτια, καθηλωμένους στο μυαλό. Ψαλλόταν και από μερικούς που ενώ στερούνται συνειδήσεως, παραδόξως ή και όχι, το θυμόντουσαν απέξω.

Ταξιδέψαμε το Άγιο Φως από όροφο σε όροφο. Ταξιδέψαμε το Άγιο Φως από δωμάτιο σε δωμάτιο. Λίγο αργότερα, αφού το βαστήξαμε στα δικά μας λυχνάρια, το αφήσαμε να μεταφέρει το μήνυμα και στους υπόλοιπους κατοίκους της περιοχής. Δεν ήταν η μοναδική φορά που μια Ανάσταση σηκώθηκε νωρίτερα, αφού είναι δεκάδες τα χωριά που μες στα χρόνια, Ανέστησαν Χριστό ώρες προτού τα οριακά μεσάνυχτα. Σίγουρα όμως, η Ανάσταση αυτή ήταν μοναδική, διότι ξεσήκωσε ρίγη συγκίνησης. Ξεσήκωσε ψυχές. Ξεσήκωσε αληθινά. Αυτό δεν είναι και το ουσιαστικό Της νόημα;

Ευχαριστούμε τον πατέρα Χρυσοβαλάντη για την πρωτοβουλία και τον κόπο του. Ευχαριστούμε και τους συνοδοιπόρους του, φίλους – ενορίτες – του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αγίου Στεφάνου, για την βοήθεια και τη χαρά που μας προσέφεραν. Όπως ένας φίλος της Νέας Θάλπης δήλωσε φεύγοντας, οι άνθρωποι αυτοί, την ημέρα αυτή, την ώρα αυτή, παρά το αντικειμενικό τους έλλειμμα σε χρόνο, κατάφεραν να χαρίσουν ένα επίσης αντικειμενικό πλεόνασμα αγάπης…

By Κωνσταντίνα Τασσοπούλου

Αφήστε μας το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *