Χιονάνθρωποι στο ανάκλιντρο

Στην αρχή η Ελευθερία παρατήρησε πως ο χιονάνθρωπός της ήταν μελαγχολικός και μάλλον παρουσίαζε σημάδια κατάθλιψης.

«Βρε, Χαρά, δε συζητάς λιγάκι μαζί του…», πρότεινε στην Ψυχολόγο μας Χαρά Καραγιάννη που έχει έναν τρόπο ζεστό να προσεγγίζει τον καθένα. Επικίνδυνο βέβαια αυτό, ειδικά για χιονάνθρωπο… Τον πήρε προσεκτικά στην αγκαλιά της, τον ακούμπησε στο ανάκλιντρο και ξεκίνησε να του μιλά, αναζητώντας το βαθύτερο πρόβλημα. Από πότε να τον ταλανίζει; Από τα παιδικά του χρόνια ή αργότερα, από την εφηβεία; Οι γονείς του πως του συμπεριφέρθηκαν ως βρέφος;

«Όχι, κυρία Χαρά» της αποκρίθηκε εκείνος. «Μην ψάχνετε τόσο πίσω. Εξάλλου, εγώ είμαι φρέσκος, τωρινός. Έχω λίγες μέρες μόνο φτιαγμένος και για την ακρίβεια όλοι εσείς εδώ μέσα με φτιάξατε, για να σας φτιάξω τη διάθεση… μα ξέρω, είμαι προσωρινός κι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημά μου. Μόλις τελειώσουν οι γιορτές ποιος άραγε θα με θυμάται;»

Για ώρα έκλαιγε ο χιονάνθρωπος μπροστά στην Ψυχολόγο κι εκείνη τον άφηνε δίχως να επεμβαίνει, διότι ξέρει καλά πως πρέπει να αφήνεις τον άλλον να εκφράζεται. Του επεσήμανε διακριτικά πως όλοι είμαστε προσωρινοί, μα λίγη ώρα μετά ερχόταν αντιμέτωπη με ένα καινούργιο πρόβλημα. Το χαρτί από το οποίο ήταν φτιαγμένος ο χιονάνθρωπος, είχε αρχίσει να λιώνει απ’ τα ίδια του τα δάκρυα, φέρνοντας στην επιφάνεια έναν άλλον, αρχέγονο φόβο του: το νερό.

Όταν η συνεδρία ολοκληρώθηκε και αφότου ορίστηκε η επόμενη, η Ψυχολόγος έτρεξε αγχωμένη στο ταμπλό της Νέας Θάλπης, προκειμένου να εξετάσει την ψυχολογική κατάσταση των υπολοίπων χιονανθρώπων. Την βρήκε εξίσου διαταραγμένη και σκέφτηκε να πραγματοποιήσει συνεδρίες με όλους, απλώς λόγω βεβαρυμμένου προγράμματος και ίσως για να μπορέσουν να της ανοιχτούν ευκολότερα, αποφάσισε να τους εξετάσει ανά δύο.

By Κωνσταντίνα Τασσοπούλου

Αφήστε μας το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *