ΤΟΞΟΤΗΣ, Ζώδια, Νέα Θάλπη

ΤΟΞΟΤΗΣ

ΤΟΞΟΤΗΣ (ανεξαρτήτως χρονιάς: 22/11–21/12)

ΤΟΞΟΤΗΣ, Ζώδια, Νέα Θάλπη
Θέλεις να δεις τον Τοξότη από κοντά; (με προσοχή, βαστάει τόξο…)

Τί κάνει ένας Τοξότης όταν γεράσει; Αλλαγές. Όχι εσωτερικές, εξωτερικές. Τα πάντα αλλάζει εκτός από τον εαυτό του, γιατί, αλλάζει ο άνθρωπος, μωρέ; Μονάχα αν το θελήσει κι αυτός ο έρμος ο Τοξότης τι αλλαγή να θελήσει, τρομάρα του, που μια ζωή ολάκερη μέσα στις αλλαγές και μες στην περιπέτεια ζούσε! Βαριόταν εύκολα ο κακομοίρης παρόλο που ήταν αυτό ακριβώς που φοβόταν. Το να μη βαρεθεί. Εδώ και τρεις μήνες πάντως, δεν δείχνει να βαριέται. Έχει εγκατασταθεί στη  Νέα Θάλπη και δρα. Ανεξέλεγκτα. Έχει βέβαια μιαν αστάθεια που τον ταλαιπωρεί, αλλά τη συνήθισε. Εδώ που τα λέμε, την είχε από πάντα. Στις απόψεις.

Ο Τοξότης φύσηξε άλλον αέρα σε αυτή την ήδη αεράτη Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων. Τα πρωινά κατεβαίνει την σκάλα κάνοντας τσουλήθρα στην κουπαστή κι αν τύχει και μπει στο ασανσέρ, πατά επίτηδες το «κομβίον του κινδύνου» για να δει τον Ιδιοκτήτη πανικόβλητο να τρέχει. Να δει τον κίνδυνο, να νιώσει τη δράση.

Έπειτα γελάει τρανταχτά, σαν άλογο που χλιμιντρίζει αφηνιασμένο, μέχρι να του πέσει η μασέλα στο μάρμαρο, οπότε να αφηνιάσει η Προϊσταμένη και να αναλάβει να του γνωρίσει εκείνη τον κίνδυνο τον πραγματικό. Το δικό της χλιμίντρισμα.

Ο Τοξότης βγαίνει στον κήπο συχνά. Πετά τη μαγκούρα του ψηλά, σαν ακόντιο και την απολαμβάνει που πέφτει. Στο ενδιάμεσο κάνει διατάσεις και ανοίγματα. Δεν σταμάτησε ποτέ να είναι τύπος σπορτίφ. Με τη φόρμα του, με το κολεγιακό του, με τη σκούφια του που ανά πάσα στιγμή την πετά για χαζομάρα και αστείο. Κάθε ώρα είναι ώρα για παιχνίδι, δεν το ξέρεις;

Την ώρα που δεν τον βλέπει κανείς πετά χάπια αναβράζοντα μέσα στο ενυδρείο για να αποκτήσουν παραισθήσεις τα ψάρια. Την ώρα που νιώθει πως βάλτωσε πετά το κινητό του μες στο σιντριβάνι, για να αναγκαστούν επιτέλους να του πάρουν καινούργιο. Αυτό με την περίεργη οθόνη που την χαϊδολογάς για να κάνεις δουλειά και δεν έχει κουμπιά. Αυτό θέλει. Να μπορεί να μιλά όλη μέρα με τα φιλαράκια από το στρατό που έχουν group στο Facebook και θυμούνται τις παλιές σκοπιές.

Την ώρα του μεσημεριανού, πετά τις ψίχες του ψωμιού από ψηλά μες στη σούπα, για να πιτσιλιστούν του διπλανού τα γυαλιά. Την ώρα που η νοσοκόμα προσπαθεί να του πάρει την πίεση, πετά βλακείες για να της χαλάσει τη συγκέντρωση. Την ώρα που δεν το περιμένει κανείς πετά φιλοσοφίες, γιατί έτσι του αρέσει. Έτσι συνήθισε, βρε αδερφέ. Αφού και στα επίσημα χαρτιά της Αστρολογίας, ως φιλοσοφημένο ζώδιο τον έχουν καταγεγραμμένο. Αλήθεια. Μην κοιτάς που κάνει πατινάζ με τις κάλτσες στο παρκέ. Κι αυτό φιλοσοφία δεν είναι; Να γλιστράς στη ζωή με χαρά! Εκείνος ξέρει να το κάνει. Βγάζει τις χνουδωτές του παντόφλες, τις πετά στον αέρα και αρχίζει να χορεύει σουίνγκ. Βάρδα μη χορεύεις κι εσύ στο ίδιο τετραγωνικό, γιατί θα σου δώσει το κότσι στην παλάμη να το βαστήξεις άγιο λείψανο. Τέτοια του βηματισμού ατσαλοσύνη…

Ο Τοξότης πετά τη Σύνταξη του όλη, προκειμένου να κεράσει μουσταλευριές και γκαζόζα την παρέα. Πετά και ιδέες για στοιχήματα, προκειμένου να περάσει την ώρα του. Θα πέσει η νοσοκόμα στο βρεγμένο πλακάκι; Θα σπάσει το δόντι ο καινούργιος, όταν δαγκώσει το παξιμαδάκι που του έχωσε στην κρέμα; Θα σπάσουν τα νεύρα της απέναντι γιαγιάς, μόλις ανακαλύψει πως της ξηλώνει λίγο – λίγο το πλεκτό;

Ο Τοξότης πετά ματιές πονηρές στην ασπρομάλλα του διπλανού δωματίου. Πετά ματιές πονηρές και στην γκριζομάλλα του απέναντι δωματίου, γιατί την υπολογίζει για σχέση μετά την ασπρομάλλα του διπλανού, που σύμφωνα με τα στατιστικά θα βαρεθεί. Πετά και σαϊτιές στις γιαγιούλες που κεντούν. Πετά και σαΐτες στους παππούδες που προσπαθούν τόσην ώρα να παίξουνε ήρεμοι το σκάκι τους.

Ο Τοξότης πετά. Δεν στέκεται. Δεν γερνά. Δεν καθίζει. Ας κάθεται στην κουνιστή πολυθρόνα με τις ώρες. Ίπταται διαρκώς. Αν όχι ο ίδιος, το τόξο του… Αφήνει πίσω του το χρόνο και πορεύεται αισιόδοξα. Υπάρχει ελπίδα. Υπάρχει ουρανός, αέρας, ανάσα. Υπάρχει και μια προσφορά για laptop με εγγύηση πενταετή και δυνατότητα αναβάθμισης λογισμικού στα έξι χρόνια. Όχι ποιος ζει, ποιος πεθαίνει στα έξι χρόνια… Εκείνος ζει. Εκείνος που έχει αγέρι στο μυαλό, στόχο στην καρδιά, παλμούς στους καρπούς του. Εκείνους που έχει καρπούς μιας ζωής στην παλάμη του. Αναμνήσεις που δεν τον αφήνουν ποτέ να ζαρώσει, ακόμα και τώρα που είναι ήδη γεμάτος ρυτίδες.

 

By  Κωνσταντίνα Τασσοπούλου

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Comment (1)

  • Μαρω Λεδακη Reply

    Φαίνεται πως έχουμε γνωριστεί κι ας μην το θυμάμαι.
    Τέλειο.

    03/12/2019 at 13:35

Αφήστε μας το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *