Τί διαβάζουνε οι άνθρωποι στη Νέα Θάλπη;

Το τι βλέπουνε τα μάτια μας κάθε μέρα εδώ μέσα, ας μην το πιάσουμε καλύτερα, αλλά το τι διαβάζουνε, μήπως να το δούμε λιγάκι; Μπορεί και να έχει ενδιαφέρον. Τι άραγε να διαβάζουν άνθρωποι από 70 έως 100 ετών που φιλοξενούνται σε μια καθώς πρέπει Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων και διαθέτουν αρκετό ελεύθερο χρόνο;

Το ερώτημα μου καρφώθηκε στο νου ένα μεσημέρι και ένα άλλο μεσημέρι, αποφάσισα να το ξεκαρφώσω. Με ύφος που θα ζήλευε και η Μις Μαρπλ, ξεκίνησα ενδελεχή έρευνα, σε κομοδίνα ανθρώπων… στην ηλικία της κοντά.

Πρώτο κομοδίνο, πουθενά βιβλίο. Δεύτερο κομοδίνο, πουθενά βιβλίο.

Τρίτο κομοδίνο, πουθενά βιβλίο. Τέταρτο κομοδίνο, ένα περιοδικό για τηλεόραση…

Σκύβω στο ράφι μπας και με λυπηθεί και «Ω, τι έκπληξη! Κωνσταντίνα, να ένα βιβλίο», μα «Ω, τι απογοήτευση! Κωνσταντίνα αυτό δεν είναι βιβλίο, αλλά περιοδικό». Η «Κεφαλονίτικη Πρόοδος», καθόλου δεν μου προοδεύει την έρευνα.

Αλλαγή ορόφου. Αλλαγή επιπέδου. Κοτζαμάν Μονάδα, δεν μπορεί, κάποιος θα διαβάζει εδώ μέσα. Ας πάω στον κύριο Αργύρη που έχει υπάρξει δάσκαλος. Πάω, αλλά τζίφος η υπόθεση. Ο κύριος Αργύρης δεν έχει κανένα βιβλίο στο δωμάτιό του, έχει όμως περισσότερα  σταυρόλεξα κι από τον περιπτερά. Εκπαιδευτικός γαρ, πιάνει και εξασκεί τη γνώση που ήδη υπάρχει στο κεφάλι του κι έπειτα πιάνει να ανοιχτεί σε φρέσκια γνώση.

Αλλάζω γραμμή πλεύσεως και πηγαίνω στο δωμάτιο των δύο ναυτικών. Αυτοί οι άνθρωποι, τόσα χρόνια επάνω στο καράβι, πως να την περνούσαν τη ρημάδα την ώρα τους; Ίσως διαβάζανε, λέω εγώ, εκείνοι όμως, τι λένε;

  • Κύριος Μηνάς –> περιοδικό The Economist (άνδρες παιδί μου, στα νούμερα ο νους τους…)
  • Κύριος Θοδωρής –> de nada, το τίποτα, το απόλυτο κενό

Το κύμα με βγάζει απ’ το δωμάτιο και με ρίχνει σε άλλες θάλασσες. Με χαρά αντικρύζω ένα καράβι στ’ ανοιχτά, την Αργώ του Γιώργου Θεοτοκά, φαρδιά πλατιά επάνω σε ένα ξύλινο γραφείο. Τί χαρά, κάποιος διαβάζει λογοτεχνία…

– Α, μην το κοιτάς αυτό, δεν το διαβάζω. Υπάρχει απλώς εκεί, δεν ξέρω από πότε. Εγώ διαβάζω «Droit Communautaire General» και προσπαθώ να κάνω μετάφραση.

Προσπαθώ να βρω κουράγιο  και να μπω σε άλλο δωμάτιο. Ποιος εδώ μέσα μπορεί να διαβάζει; Ποιος εδώ μέσα μπορεί να διαβάσει; Εδώ, το ρήμα μπορώ δεν πάει πακέτο με το θέλω. Εδώ, σε αυτό το χώρο, φιλοξενούνται και άνθρωποι που ίσως να ήθελαν να διαβάσουν άμα μπορούσαν ή ίσως και να μπορούσαν, αν δεν ήθελε η Άνοια να τους πλησιάσει.

Θα πάω σε κορίτσια, σε γυναίκες. Η ελπίδα είναι γυναίκα. Και η δικαίωση, επίσης.

  • Η κυρία Κατερίνα διαβάζει τα «Σύγχρονα Διηγήματα» του Θ.Δ. Φραγκόπουλου, (έκδοση του 1983, τόσο σύγχρονα…)
  • Η κυρία Έλλη διαβάζει «Ομιλίαι εις την Μεγάλη Εβδομάδα» του Αρχιμανδρίτου Μάρκου Κ. Μανώλη (επίκαιρα πράγματα…)
  • Η άλλη κυρία Κατερίνα διαβάζει το «Γράμμα στους Ηθοποιούς Υπερ Λουί Ντε Φυνές» του Valere Novarina και βάζει σε όλους τα γυαλιά
  • Η κυρία Ζορζέτ διαβάζει «Τα παιδιά της Πιάτσας» του Νίκου Τσιφόρου και βάζει τα γέλια
  • Η κυρία Μπέτυ διαβάζει το «Origin» του Dan Brawn και βάζει χέρι στο συγγραφέα, διότι έχει φτάσει στην 100η σελίδα κι ακόμα δεν ξέρει που πατάει και που βρίσκεται και την έχει κουράσει.

Εγώ τι διαβάζω;

Στην τσάντα μου πηγαίνει κι έρχεται με τραίνο κάθε μέρα «Η Στιγμή του Ρόδου» της Mary Westmacott, που είναι μια από τις υπέροχες ψευδώνυμες συγγραφικές στιγμές της Αγκάθα Κρίστι και ένας έξυπνος (νομίζω) τρόπος, να ολοκληρώσω την έρευνα περίπου όπως την άρχισα. Παρέα της…

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Αφήστε μας το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

To neathalpi.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει τη διαδικτυακή εμπειρία σου. Εφόσον συνεχίσεις, συμφωνείς με τη χρήση των cookies από εμάς. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε τη σελίδα Πολιτική Απορρήτου.

OK