15 Ιανουαρίου: σαν σήμερα γεννήθηκε ο Αριστοτέλης Ωνάσης

(η συγγραφέας Κωνσταντίνα Τασσοπούλου εμπνέεται από μια ημερομηνία και από μια συντροφιά)

15 Ιανουαρίου και το ημερολόγιο γράφει πως σαν σήμερα γεννήθηκε ο Αριστοτέλης Ωνάσης. Αυτό ήταν το γεγονός. Η ιδέα ποια ήταν;

Βρήκα στο internet μια φωτογραφία του Ωνάση, την τύπωσα σε Α4 χαρτί, ώστε να φαίνεται ευκρινώς κι ύστερα άρχισα να την γυρνώ από καρέκλα σε καρέκλα, από καρότσι σε καρότσι, από βλέμμα σε βλέμμα.

  • Ποιος είναι αυτός, τον αναγνωρίζεις;
  • Ο Ωνάσης.
  • Ποιος είναι αυτός, τον ξέρεις;
  • Μα, ο Ωνάσης.
  • Ποιος είναι αυτός, μπορείς να μου πεις;
  • Ε, καλά, ο Ωνάσης.

Σε ένα δείγμα περίπου 30 ατόμων, ηλικίας από 80 μέχρι 100 ετών, δεν υπήρξε ούτε ένα «δεν ξέρω». Υπήρξαν κάποια «αχ, μωρέ, ο τέτοιος…», ακούστηκε κι ένα «ο… πες τον, τον ξέρω…», όμως αυτά ήταν της γλώσσας μπερδέματα, όχι απουσία γνώσης. Η άνοια εμπόδισε κάποιους να εκφράσουν λεκτικά το όνομα του Ωνάση, όμως το ποιος ήταν, τι έκανε, τι πέρασε και πως κατέληξε τελικά η ζωή του, το ήξεραν και μάλιστα καλά.

  • Θα σας κάνω ένα κουίζ, τους είπα. Θέλω να μου λέτε αυθόρμητα, όταν ακούτε το όνομα Ωνάσης, τι σας έρχεται στο νου.
  • Λεφτά
  • Χρήματα
  • Λεφτά
  • Η Κάλλας
  • Η Ολυμπιακή
  • Λεφτά
  • Λεφτά
  • Λεφτά

Το όνομα του Ωνάση είναι συνώνυμο του πλούτου. Το ξέρω, το ήξερα, το ξέρουμε, όμως δεν είναι πάντα συγκλονιστική μια ζωντανή απόδειξη, από μια πληροφορία που ίσως και να έχει αρχίσει να σκουριάζει;

  • Εγώ τον γνώρισα και προσωπικά, γιατί είχε έρθει στο σπίτι μας. Ο άνδρας μου ήταν σημαντικός, ακούστηκε σιγανά από έναν καναπέ.
  • Όταν έχασε το παιδί του κατέρρευσε, ακούστηκε δυνατά από άλλον καναπέ.
  • Μυοπάθεια έπαθε, έκανε τη διάγνωση η αυστηρή, ανδρική φωνή από την κόκκινη καρέκλα.

Μα, φυσικά! Ο πρώην πανεπιστημιακός, όφειλε να μας εξηγήσει σε ακαδημαϊκή βάση τα πράγματα, όπως όφειλε και να μας υποδείξει πως «φτάνει πια με τον Ωνάση, ας αλλάξουμε κουβέντα». Αμ, δε… Άλλες οι βουλές του ενός και άλλη η βουλή των πολλών. Το σαλόνι είχε για τα καλά αφυπνιστεί.

  • Δεν την αγάπησε την Κάλλας, μονολογούσε η Φωτεινή.
  • Με τον καημό του πέθανε, συνέχιζε η διπλανή της.
  • Και την Τζάκη την παντρεύτηκε για να τους μπει στο μάτι, σχολίαζε η Κατερίνα.
  • Έκανε και πολλά καλά. Είχα ακούσει πως βοηθούσε, μου εκμυστηρεύτηκε η Ξανθή και σιγά, μη δεν ήξερε η Ξανθή!
  • Αριστοτέλης Ωνάσης, σαν να λέμε από το Α στο Ω, ήρθε να μου ξεστομίσει η Ειρήνη, χειρονομώντας αριστοτεχνικά στον αέρα, μια τελεία και μια παύλα.

Κάπου εκεί η συζήτηση έκλεισε. Κάπου εκεί, λήξαμε το πρωινό κουτσομπολιό που μας ταξίδεψε γλυκά σε ένα κομμάτι παλιό, σε μια όμορφη αίσθηση από νιότη που πέρασε, σε ένα πάμπλουτο κομμάτι της ελληνικής ιστορίας που παραμένει ακόμα ζωντανό, όσο ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που το θυμούνται έτσι, ζωντανά. Γιατί, να σας πω την έκπληξη; Εδώ για το τέλος την άφησα. Η εικοσάχρονη Αλεξάνδρα, η νοσηλεύτρια που είχε βάρδια πρωινή στο σαλόνι, δήλωσε σ’ όλους με απορημένη φωνή πως «εγώ, αυτόν δεν τον ξέρω…», διότι ναι, εκείνη δεν τον ήξερε. Ούτε σαν όνομα ούτε σαν ιστορία.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Αφήστε μας το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

To neathalpi.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει τη διαδικτυακή εμπειρία σου. Εφόσον συνεχίσεις, συμφωνείς με τη χρήση των cookies από εμάς. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε τη σελίδα Πολιτική Απορρήτου.

OK