Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς: 21 Ιανουαρίου ή κάθε μέρα;

Ανάμεσα σε δουλειές γραφείων μέσα στις οποίες ενοχοποιείται και ενός βλέμματος ακόμα η τρυφερότητα, υπάρχει κι η δική μας δουλειά. Ανάμεσα σε ανώνυμες εταιρείες με αυστηρούς διαδρόμους στους οποίους απαγορεύονται τα αγγίγματα, υπάρχει κι η δική μας δουλειά. Ανάμεσα σε σεξουαλικά παρενοχλημένες εταιρείες μέσα στις οποίες καταδικάζονται τα χάδια, υπάρχει κι η δική μας δουλειά.

Στη δική μας δουλειά, όχι απλώς επιτρέπεται η αγκαλιά, μα επιβάλλεται. Κάθε μέρα, όχι μονάχα σήμερα που είναι η Παγκόσμια Ημέρα της. Στη δική μας δουλειά, αγκαλιαζόμαστε συχνά. Μάλλον, συνέχεια…

Για να κατέβει η κυρία Κική από το δωμάτιό της στο σαλόνι, πρέπει να βαδίσουμε μαζί για ώρα, αγκαζέ. Για να κάνουμε την κυρία Μαργαρίτα να κοιτάξει προς τον κήπο που της αρέσει, πρέπει να την χαϊδέψουμε στον ώμο. Για να ηρεμήσουμε την κυρία Φανή που ζητάει τη μαμά της, πρέπει να της αγγίξουμε την πλάτη. Για να κάνουμε τη Βλασία να σταματήσει το κλάμα που την πιάνει ανεξήγητα, πρέπει να την κρατήσουμε για ώρα μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά.

Για να σταματήσει η Αννούλα να φωνάζει, χρειάζεται απλώς να σου χαϊδέψει το χέρι. Για να σταματήσει η Αγγελικούλα να ανησυχεί, πρέπει να σε αισθανθεί. Να σε πιάσει. Να σε ακουμπήσει. Χθες ο Ντίνος, ζήτησε να με φιλήσει στο κεφάλι, επάνω στα μαλλιά. Προχθές η Ζωή άνοιξε διάπλατα τα χέρια της και με έκλεισε μέσα. Η Σούλα, κάθε φορά που περνάω μου πιάνει το σακάκι, τη ζακέτα. Μου πιάνει το χέρι, τελικά. Αυτό που εξ αρχής ήθελε να πιάσει.

Η Μαιρούλα εκδηλώνει τη χαρά της με αγκαλιά. Η Ζορζέτ το ίδιο. Τώρα τελευταία κι η Γιολάντα. Τα αγγίγματα αυξάνονται εδώ μέσα με πρόοδο γεωμετρική. Όσο οι λέξεις μπερδεύονται στο στόμα ή απλώς αδυνατούν, τα χέρια προσπαθούν να ξεμπερδέψουν τις κλωστές και να βρουν την άκρη. Όσο τα μυαλά ανακατεύουν το λέγειν, τόσο τα σώματα εντείνουν την προσπάθεια να εκφραστούν με τον παλιό, τον αρχέγονο, τον πλέον λογικό τρόπο που ξεπερνά ακόμα και τη λογική. Το άγγιγμα. Εδώ που τα λέμε, εδώ που τα λέω, κι οι λέξεις τί προσπαθούν να κάνουν; Να αγγίξουν δεν προσπαθούν;

Αλήθεια, μετριούνται εδώ μέσα τόσα αγγίγματα;

Αρχικώς ας μετρήσουμε φιλοξενούμενους και εργαζόμενους. Έπειτα, ας μετρήσουμε ενστικτώδη αγγίγματα παρηγοριάς σε γόνατα που είναι από χρόνια καθηλωμένα σε καρότσια. Ας προσθέσουμε αγγίγματα ασυναίσθητα σε ώμους που περιμένουν πάνω σε αμαξίδια, να έρθει η σειρά τους για το ασανσέρ. Ας πολλαπλασιάσουμε με χάδια απαλά στο κεφάλι την ώρα του ταΐσματος.

Αν σε όλα τα ανωτέρω προσθέσουμε και τα αμέτρητα αγγίγματα των νοσηλευτών για την καθημερινή περιποίηση, για το ντάντεμα ή απλώς, γιατί πρέπει να δοθεί ήρεμα το χάπι; Αν σε όλα τα ανωτέρω κάπου χωρέσουμε και τα μεταξύ μας αγκαλιάσματα για να βρούμε το κουράγιο και τη δύναμη να τα συνεχίσουμε όλα αυτά και αύριο, γιορτάζουμε ή δεν γιορτάζουμε κάθε μέρα, την Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς;

By Κωνσταντίνα Τασσοπούλου

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Αφήστε μας το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

To neathalpi.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει τη διαδικτυακή εμπειρία σου. Εφόσον συνεχίσεις, συμφωνείς με τη χρήση των cookies από εμάς. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε τη σελίδα Πολιτική Απορρήτου.

OK