ΚΡΙΟΣ

ΚΡΙΟΣ (ανεξαρτήτως χρονιάς: 21/03–19/04)

ΚΡΙΟΣ
Θέλεις να δεις τον Κριό από κοντά; (με προσοχή, τρέχει…)

Τί κάνει ένας Κριός όταν γεράσει; Φασαρία. Εμ, φασαρία κάνει, τί κάνει!  Είτε τρέχει (οπότε κάτι σπάει στο διακριτικό του πέρασμα) είτε τσακώνεται (οπότε φωνάζει) είτε μιλάει στο τηλέφωνο (οπότε ξελαρυγγιάζεται) (οπότε κάνει φασαρία) (οπότε του φωνάζουν οι υπόλοιποι) (οπότε τσακώνεται).

Δεν είναι εικασίες όλα αυτά, τα βεβαιώνει κόσμος που γνωρίζει. Τα βεβαιώνουν όσοι ζουν στη Νέα Θάλπη, τα κέρατα του μέσα… Όχι, δε βρίζω. Τα κέρατα του μέσα, βεβαιώνουν. Αυτά είναι που κάνουνε τη φασαρία και τον άνευ λόγου σαματά. Αυτά μαζί με το σγουρό του χαρακτήρα. Δεν ησυχάζει, ρε παιδί μου, δεν ηρεμεί. Από το πρωί βιώνει ένταση, έντονη και αδικαιολόγητη. Αδικαιολόγητα έντονη.

Μες στο παράλογο και μες στον πανικό ζει. Στη φούρια μέσα.

Σηκώνεται από το κρεβάτι αλαφιασμένος. Κάτω τα παπλώματα, κάτω τα μαξιλάρια, κάτω οι κάλτσες. Σκύβει, τις φορά όπως να’ ναι και τρέχει, λες κι έβλεπε στον ύπνο του ότι τον κυνηγούν. Αυτό έβλεπε στον ύπνο του, λέει, γι αυτό τρέχει να σωθεί. Με το ένα χέρι πλένεται, με το άλλο ντύνεται. Στραβοκουμπώνεται, χαλάει το φερμουάρ, ρίχνει και την οδοντόβουρτσα κάτω -  πρέπει να αγοράσει καινούργια. Ρίχνει και την πατερίτσα που είχε ωραιότατα στερεωμένη ο συγκάτοικος στον τοίχο - πρέπει να δικαιολογηθεί.

Από το σχολείο του το λέγανε και δεν άκουγε, τώρα θ’ ακούσει που αυξήθηκε και το προβληματάκι στ’ αυτιά; Με ακουστικά ζει. «Όποιος βιάζεται σκοντάφτει» του λέγανε, αλλά αυτός τη χάρη του γοργού του. Δεν ακούει, το είπαμε. Βιάζεται, σκοντάφτει, πέφτει κάτω, γυρίζει το πόδι του, ρίχνει στο πλακάκι το δίσκο με το πρωινό, σκύβει να μαζέψει τις φρυγανιές, τα κάνει χειρότερα, γεμίζει τον τόπο με ψίχουλα, ρίχνει και τρικούβερτο καβγά με την κυρία που καθαρίζει, διότι έρχεται η δόλια να μαζέψει και ευγενικά του ζητά να πάει να καθίσει στο σαλόνι και να μην την πιλατεύει. Η αρχή του παραλόγου εδώ είναι. Αυτός, ένας Κριός με τον εγωισμό σε ύψη που δεν είναι ορατά, αυτός δεν ξέρει τι να κάνει και θα δεχτεί εντολές από άλλον; Ποτέ. Σηκώνεται ξανά, τρέχει ξανά και φυσικά επειδή είναι οξυδερκής και έξυπνος, το ίδιο λάθος δεν το κάνει ξανά. Τώρα ρίχνει κάτω το δίσκο με το τσάι – όχι αυτόν με τις φρυγανιές. Τώρα θα έρθει με τη σφουγγαρίστρα να τον κυνηγήσει η κυρία, όχι με τη σκούπα. Και αν τον ρωτήσεις, τίμια πράγματα δηλαδή, θα σου πει πως δεν έχει καν κατάλαβε τι έγινε. Ατυχηματάκι μωρέ, για μια σταγόνα τσάι στο πλακάκι κάνετε έτσι;

Φόβος και τρόμος ο Κριός. Οι φιλοξενούμενοι στη Νέα Θάλπη φοβούνται μήπως τους γκρεμίσει σε κάθε του μετακίνηση, ενώ οι νοσηλευτές τρέμουν γενικώς, την περίπτωση. Μπαίνουν διστακτικά στο δωμάτιο κάθε μέρα, με κράτημα και άγχος για το τι θα αντικρύσουν. Μελανιές στο πόδι; Καρούμπαλα στο κεφάλι; Τα καλάμια χτυπημένα σε πέντε μεριές. Φωνάζουν την Προϊσταμένη να κρίνει. Το φυσιολογικό του συνέβη, αυτό κρίνει. Αυτό που του συμβαίνει πάντα. Αυτό που είναι παράξενο για τον υπόλοιπο κόσμο και αυτό που είναι παράξενο για τον υπόλοιπο μήνα. Το ότι ξόδεψε όλη τη Σύνταξη από τη δεύτερη ημέρα και τώρα δεν έχει επάνω του ούτε για τσίχλα. Αυτό δεν το κρίνει η Προϊσταμένη, το κρίνει ο ίδιος. Για την ακρίβεια, μόνον ο ίδιος μπορεί να κρίνει και αυτό όχι υποθέτοντας, αλλά κατόπιν δοκιμής. Μονάχα κατόπιν δικής του δοκιμής επιβεβαιώνονται όλα. Ναι, ο τοίχος δεν πέφτει αν πέσεις επάνω του με φόρα. Ναι, το νερό στο σιντριβάνι δεν είναι αρκετό για να κάνει κανείς βουτιά με το κεφάλι. Ναι, είναι καλύτερα να μην τεντώνει κάποιος σαν το λάστιχο τα ευπαθή νεύρα της Προϊσταμένης.

Αυθορμητισμός είναι αυτό που του συμβαίνει του Κριού, όχι βλακεία. Ενθουσιασμός για δράση, για εμπειρία, για καινούργιους στόχους. Στόχος δεν είναι να αγοράσει το υπερσύγχρονο κινητό που διαφημίζεται στην τηλεόραση και στοιχίζει όσο η Σύνταξή του; Σαφώς. Πάει η Σύνταξη, πάει και το κινητό. Μία που το πήρε στα χέρια του και μία που το έσπασε. Η βιασύνη που λέγαμε.

Στόχος δεν είναι να ρίξει την κυρία του δίπλα δωματίου; Όχι κάτω – αυτός είναι εύκολος στόχος – στα πόδια του να τη ρίξει, αυτός είναι ο δύσκολος. Στον έρωτά του να τη ρίξει που του κάνει και τη δύσκολη και νευριάζει χειρότερα. Κάθε φορά που τον βλέπει στο διάδρομο τινάζει τη φράντζα της, σέρνει την παντόφλα της και περπατά προς την αντίθετη κατεύθυνση, λες και δεν τον είδε. Γι αυτό κι εκείνος τις προάλλες έκλεψε τη σκάλα, την έβαλε στον κήπο, την ανέβηκε και βρέθηκε να την κοιτάζει από το παράθυρο. Δεν μπορούσε να σούρει την παντόφλα της, τότε. Την φράντζα της βέβαια μπορούσε να την τινάξει, γι αυτό την τίναξε, του χαμογέλασε, του άνοιξε διστακτικά το παράθυρο και τον άφησε να την πιάσει από τη μέση και να της τραγουδήσει ένα ξεχασμένο ταγκό.

Στόχος δεν είναι να κάνει ό,τι του έρχεται, την ώρα που του έρχεται; Αυτό δεν ήταν πάντοτε δικός του στόχος; Να περνά το φανάρι με κόκκινο, να γκρεμίζει το ποτήρι προκειμένου να πιει, να γκρεμίζει το φράχτη προκειμένου να φύγει, να γκρεμίζει τους κανόνες προκειμένου να ζήσει, να τρέχει από την αρχή του διαδρόμου ως το τέλος με το πατίνι που έχει φυλαγμένο από τότε που πήγαινε Γυμνάσιο. Έφηβος είναι, μην μπερδεύεσαι που τον κοιτάς μες στις ρυτίδες. Έφηβος μέσα του και έφηβος μέσα στον υπόλοιπο, ενήλικο κόσμο. Και είναι αυτό το ομορφότερο και αυτό που κάνει τη ζημιά, τελικά.

 

By Κωνσταντίνα Τασσοπούλου

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Αφήστε μας το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *