ΚΑΡΚΙΝΟΣ

ΚΑΡΚΙΝΟΣ (ανεξαρτήτως χρονιάς: 21/06–22/07)

ΚΑΡΚΙΝΟΣ, Ζώδια, Νέα Θάλπη
Θέλεις να δεις τον Καρκίνο από κοντά; (με προσοχή, απ’ τα πλάγια…)

Τί κάνει ένας Καρκίνος όταν γεράσει; Κλαίει. Για την ακρίβεια, συνεχίζει να κλαίει – το σκέτο «κλαίει» φαίνεται ανίκανο να αποδώσει την αλήθεια. Μιλάμε για κλάμα αστείρευτο. Mιλάμε για πηγές πολλές μέσα από τις οποίες αναβλύζει!

Είναι εκείνος ο έρωτας που τον πλήγωσε, τότε που κατέβηκε στραβά τα σκαλιά της σχολής, ενώ εκείνη έφυγε ίσια για τη στάση του λεωφορείου. Είναι εκείνο το «όχι» που εισέπραξε όταν απηύθυνε σοβαρότατη πρόταση γάμου μπροστά σε όλο το Νηπιαγωγείο, μπροστά και στη δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά. Είναι και εκείνα τα χαρτομάντηλα τα δίφυλλα που σώθηκαν, ενώ ο ίδιος δε λέει να σωθεί. Πώς να σωθεί; Η ίδια η φύση του είναι υγρή και πνίγεται. Του νερού δεν τον υπολογίζουν οι Αστρολόγοι; Ε, του νερού είναι, μόνο που δεν είναι από τη ζωή του μέσα στο νερό, αλλά από τη ζωή του μέσα απ’ το νερό.

Από τα δάκρυα αναγεννιέται, με τα δάκρυα νιώθει καλά και με τα δάκρυα τον παρακάλεσε ο Ιδιοκτήτης της  Νέας Θάλπης αν μπορεί, να έρθει να γεμίσει το άδειο σιντριβάνι. Σου λέει, τον έχουμε που τον έχουμε να κλαίει όλη μέρα, ας βγει κάτι ωφέλιμο απ’ όλο αυτό, διότι ως στιγμής, το μόνο που βγήκε είναι ο σπόνδυλος από τη μέση της γυναίκας που του σφουγγαρίζει το δωμάτιο.

Την έχει έμφυτη την κλίση προς τη θλίψη, ο Καρκίνος. Προς τον πόνο που οι άλλοι προσπέρασαν. Τούτος είναι ο ρόλος του -  να ‘ρθει να τους φωτίσει το δράμα! Τούτο είναι το ταλέντο του, να κλίνει προς το κακό που συνέβη. Το κακό που συνέβαινε. Το κακό που συμβαίνει. Το κακό που θα συμβεί. Κυρίως όμως, το κακό που θα συνέβαινε, αν...

Να τώρα, στο σαλόνι γίνεται πάρτυ γενεθλίων και έχουν όλοι χαρά στη ματιά και σαντιγί στο στόμα. Ο Καρκίνος όμως δεν τα συμμερίζεται αυτά. Βουρκωμένος στέκει επάνω στο δωμάτιο και αναλογίζεται την προσβολή που του είχε γίνει σε κάποια γενέθλια, όταν είχε σερβιριστεί το πιο μικρό κομμάτι τούρτας από όλα και μάλιστα στραβοκομμένο (το έχει αυτό, παρεξηγείται…).

Επιπλέον, αναλογίζεται πως αν, αν τώρα που γλεντάνε όλοι και κάνουν κέφι και όλα πηγαίνουν καλά, αν ξαφνικά γινόταν σεισμός μεγάλος με επίκεντρο την ίδια τη Μονάδα, τί θα γινόταν; «Καλέ, κουνήσου από τη θέση σου», του φώναξε έντρομη η Προϊσταμένη χτυπώντας ξύλο, όμως εκείνος γύρισε και άλλαξε πλευρό. Στο κρεβάτι καθόταν, που να κουνηθεί να πάει; Στη φωλίτσα του. Ασφαλής. Εκεί μέσα η ζωή του.

Στο δωμάτιο τρώει. Στο δωμάτιο πίνει. Στο δωμάτιο χορεύει. Στο δωμάτιο διαβάζει. Στο δωμάτιο βλέπει ταινίες παλιές, απ’ αυτές τις νουάρ. Στο δωμάτιο φαντάζεται. Στο δωμάτιο κοιμάται. Αυτό, το κάνουν και οι υπόλοιποι, βέβαια, οπότε κακώς το αναφέρω.

Στο δωμάτιο διαισθάνεται. Στο δωμάτιο αισθάνεται. Στο δωμάτιο κατάφερε ο άτιμος, να κουβαλήσει και τον έρωτα τον ίδιο. Με ένα καθρεφτάκι παλιό, πλησίασε στο μπαλκόνι και χάζεψε την αντανάκλασή της απ’ το δίπλα δωμάτιο. Του άρεσε πολύ αυτή η κυρία με τα λουλουδάτα φορέματα, τις σομόν ζακέτες και τον χαλαροπιασμένο κότσο. Του άρεσε και την πολιόρκησε στενά. Από εκεί μέσα, φυσικά.

Της έστειλε μια κάρτα με μια μεγάλη καρδιά. Της έστειλε δεύτερη κάρτα με δυο μικρές καρδιές. Της έστειλε λίλιουμ σε διάφανο κουτί. Της έστειλε σοκολατάκια γεμισμένα με κεράσι και λικέρ. Της έστειλε και χαιρετίσματα με την κυρία που έρχεται και συμμαζεύει. Σηκώθηκε και εκείνη να πάει να τον γνωρίσει. Μην έχει πρόβλημα ο άνθρωπος στο πόδι ή στο ισχίο και γι αυτό δεν σηκώνεται; Μια χαρά το πόδι, μια χαρά το ισχίο, ο άνθρωπος μονάχα είναι μια λύπη. Σκέτη. Από το πρωί έως το βράδυ λυπάται και πως να πας να του αγριέψεις κι εσύ, που κοιτάζεις την καρδιά του και είναι μάλαμα. Δεν γίνεται να του κακιώσεις. Αφενός θα το πάρει κατάκαρδα, αφετέρου δεν το αξίζει. Είναι γλυκός ο καημένος. Και τραβηχτικός. Και πάντοτε περιποιημένος, με τις πυζαμούλες του τις πλουμιστές και τις παντόφλες τις χνουδάτες.

Είναι ευαίσθητος, συμπονετικός, σπλαχνικός. Στην πόρτα του απέξω έχει κρεμάσει μια ταμπέλα που αναγράφει « Παρηγορητήριον – 24 hours». Είναι τρυφερός, ρομαντικός, καλλιτέχνης, στα όλα του. Είναι ο άνθρωπος που βάζει στη διαπασών τα βαλς και τις σημαντικότερες άριες που έχουν ποτέ τραγουδηθεί. Προς Θεού, ποτέ κατά τις Ώρες Κοινής Ησυχίας, πάντοτε πρωί ή απόγευμα. Είναι τυπικός, ευγενής, έχει τρόπους. Έχει και ένα πλήρως ενημερωμένο ημερολόγιο μες στο κεφάλι του που τον βοηθά να θυμάται γιορτές, γενέθλια και επετείους γάμου και αρραβώνα για κάθε φιλοξενούμενο και κάθε εργαζόμενο της Νέας Θάλπης, μαζί και των πρώτου βαθμού συγγενών τους.

Έχει και τον τρόπο του, οπότε φροντίζει να αγοράζει και το κατιτίς του για όλους αυτούς, σε κάθε συγκυρία. Από το eshop, ρε παιδί μου, δεν είπαμε να βγει έξω. Ούτε καν να σηκωθεί. Την παραλαβή την κάνει η κυρία στην reception. Αντικαταβολή. Κάπως σαν τη ζωή του που, λίγο λόγω ευαισθησίας, λίγο λόγω διαίσθησης, λίγο λόγω ανασφάλειας, μοιάζει να μην την αποπληρώνει στο χρόνο της επακριβώς, αλλά κάπως πριν ή κάπως μετά. Σαν να λέμε δεν την ζει ακριβώς στην ευθεία, μα σαν του κάβουρα το βάδισμα, λιγάκι πλαγιαστά.

 

By Κωνσταντίνα Τασσοπούλου

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Αφήστε μας το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *