ΙΧΘΥΣ, Ζώδια, Νέα Θάλπη

ΙΧΘΥΣ

ΙΧΘYΣ (ανεξαρτήτως χρονιάς: 19/02–20/03)

Ιχθύς, Ζώδια, Νέα Θάλπη
Θέλεις να δεις τον Ιχθύ από κοντά; (με προσοχή, γλιστράει…)

Τί κάνει ένας Ιχθύς όταν γεράσει; Ξεχνάει. Όλοι οι ηλικιωμένοι ξεχνάνε θα έρθεις να μου πεις, αλλά θα έρθω κι εγώ να σε αντικρούσω. Μη βιάζεσαι. Οι άλλοι είναι ερασιτέχνες κι έχουν αρχίσει να ξεχνούν προσφάτως. Ο Ιχθύς είναι επαγγελματίας και ξεχνούσε μια ζωή. Ταυτοχρόνως – εδώ δώσε βάση – θυμόταν τα πάντα και τα θυμάται ακόμα. Αντιλαμβάνεσαι συνδυασμό; Ρώτα στη  Νέα Θάλπη να σου πουν. Ρώτα αν τολμάς. Δεν είναι μήνας που τον έχουν κοντά τους και ήδη οι άνθρωποι βιώνουν την παράνοια.

Σηκώνεται σου λέει, να πάει στην τουαλέτα. Το βήμα του αργό – αλίμονο – αυτός να κολυμπάει ξέρει. Άσε που ποτέ δεν μπαίνει στη διαδικασία να βιαστεί, αν δεν υπάρχει λόγος. Ανοίγει την πόρτα, μπαίνει μέσα, κοιτιέται στον καθρέφτη και ρωτά. Εγώ εδώ μέσα γιατί μπήκα; Απόκριση δεν λαμβάνει και τότε είναι που αρχίζει το δράμα. Γιατί δεν του απαντά ο καθρέφτης; Μήπως δεν τον αγαπά; Και αν δεν τον αγαπά, γιατί να μην τον αγαπά; Τί του έκανε και πότε; Έχει και σκοτάδι, όλα μοιάζουν μαύρα, είναι και τύπος συναισθηματικός. Αυτό ειδικώς, το τελευταίο, αποτελεί πρωτεύον σημείο, κομβικό. Είναι η εξήγηση όλων των δεινών. Οτιδήποτε συμβαίνει στον Ιχθύ έχει την αρχή, τη μέση και το τέλος στο συναίσθημα.

Ανοίγει τη ντουλάπα, να διαλέξει ζακετούλα να φορέσει. Με το άνοιγμά της έχει ήδη ξεχάσει τι ήθελε από κει μέσα και παράλληλα, έχει θυμηθεί τι συνέβη 37 χρόνια πριν, πρωί Τετάρτης, ώρα 11 και λεπτά 14, στο γραφείο που δούλευε τότε που είχε παρκέ ψαροκόκαλο και στον καλόγερο κρεμασμένο το σακάκι που κρέμεται τώρα στην πρώτη κρεμάστρα. Ναι, αυτό το γκρι. Το θυμάται, ναι. Έχει ισχυρότατη μνήμη. Τι μνήμη θα μου πεις, που δεν μπορεί να θυμηθεί τι γεύση είχε το ζελέ που μόλις έφαγε, αλλά ρε άνθρωπε, έχει μνήμη. Στο δηλώνω, μπέσα. Μνήμη ισχυρότατη, αρκεί να έδωσε βάση στο συμβάν την ώρα που συνέβαινε και να μην ήτανε αφηρημένος. Εκεί, στην αφηρημάδα μπορείς να φορτώσεις όλα του τα σφάλματα. Κι αυτός εκεί τα φορτώνει. Δεν φταίει αυτός, η φαντασία του τα φταίει.

Ώρες πολλές αράζει στην άκρη του σιντριβανιού και ρεμβάζει. Χαζεύει το κύμα που παφλάζει, τους γλάρους που πετούν, τα καράβια που περνούν από μπροστά πλέοντας αργά για το νησί. Δεν τα βλέπεις εσύ τα καράβια; Εμ, γι αυτό έχεις φουρτούνες, κακομοίρη… Εκείνος και τα καράβια βλέπει, και το νησί που ξεπροβάλει στην άκρη του ορίζοντα, και τα φύκια που του γαργαλούν το πόδι κι ενοχλείται (όχι, δεν είναι η κάλτσα του αυτή, τα φύκια είναι…). Βλέπει και τον ψαρά στο μόλο, με το καλάμι του καβαλημένο να ψαρεύει. Δεν είναι ο ψαράς; Ο Ιδιοκτήτης είναι που ουδέποτε διανοήθηκε να καβαλήσει καλάμι και ουδέποτε διανοήθηκε αυτό που του συμβαίνει. Πιάνει τον Ιχθύ αγκαζέ και τον φέρνει ήσυχα – ήσυχα στο σαλόνι. Να βρει ανθρώπους να μιλήσει, να τον επαναφέρουν στην πραγματικότητα.

Είναι πολύ καλός στην παρέα του σαλονιού ο Ιχθύς και είναι κι η φύση του η καλλιτεχνική που ομορφαίνει τα πάντα. Κάθεται στο πιάνο και παίζει με τις ώρες, για να τραγουδά η παρέα και να χαίρεται. Πιάνει το πινέλο και ζωγραφίζει, για να ομορφαίνουν οι τοίχοι. Διαβάζει ποίηση, διαβάζει διηγήματα, διαβάζει νουβέλες, διαβάζει μυθιστορήματα. Διαβάζει τους υπότιτλους από τις ταινίες δυνατά, για να μπορούν να απολαμβάνουν όσοι αντιμετωπίζουν προβλήματα όρασης. Διαβάζει παραμύθια στις γιαγιάδες που φοβούνται τον ύπνο. Διαβάζει τις ψυχές ολωνών και σπεύδει να τους κουβεντιάσει. Το μόνο που δεν διαβάζει είναι εκείνο το manual για το Tablet που του κάνανε δώρο. Το έχει δέκα μέρες στο τραπέζι και ούτε που το άνοιξε. Τί είναι τούτο το πράγμα; Μην είναι σουπλά για το φαγητό; Μην είναι δίσκος για να σερβίρει τον καφέ; Μην είναι κάτι μαγικό που έχει πέσει από τον ουρανό και δεν μπορεί να το εξηγήσει; Φυσικά και δεν μπορεί να το εξηγήσει, διότι είναι συσκευή τελευταίας τεχνολογίας και θα του πάρει χρόνια, απλώς και μόνο για να τη συνηθίσει. Γι αυτό αποφάσισε να την κάνει δώρο στον ανιψιό του συγκατοίκου που το θέλει. Χμ… δεν το θίξαμε αυτό. Είναι και ψυχοπονιάρης. Μέσα σε όλο αυτό που του συμβαίνει, έχει χωρέσει και φιλευσπλαχνία. Επίφοβη. Στην αρχή του μήνα δίνει τη μισή του σύνταξη στο «Σύλλογο για τα Δικαιώματα του Μαύρου της Ζέβρας» και στο τέλος του μήνα δίνει τα απομεινάρια της στο «Σύλλογο για τα Δικαιώματα του Άσπρου της Ζέβρας». Μα αφού έχουν δίκιο και οι δυο, να μην συντρέξει; Συντρέχει. Όλους. Κι έπειτα ψάχνει απεγνωσμένα κάποιον να συντρέξει αυτόν.

Ο Ιχθύς πλημμυρίζει από αισθήματα. Πλημμυρίζει από πόνο για το φύλλο που έπεσε απ’ το δέντρο και τώρα ο αέρας θα το διώξει μακριά. Πλημμυρίζει από νοσταλγία για τα χρόνια του σχολείου τα ανέμελα. Πλημμυρίζει από θλίψη για το σύννεφο που χάθηκε. Πλημμυρίζει τη μπανιέρα, γιατί ξέχασε τη βρύση ανοιχτή. Πλημμυρίζει από κλάματα, γιατί θυμάται τον πρώτο του έρωτα. Τον δεύτερο. Τον τρίτο. Τον τέταρτο. Τον πέμπτο. Όλους για πάντα τους είχε ερωτευτεί και τώρα πού είναι; Πού είναι το «για πάντα» που του τάξανε; Το «για πάντα» που έταξε αυτός; Προς το παρόν ερωτεύτηκε τρελά την όμορφη ξανθή κυρία απ’ το απέναντι δωμάτιο και κάθε πρωί, πηγαίνει κρυφά και τις αφήνει ανεμώνες στο βάζο. Της αφήνει και Post It στο δεξί κομοδίνο. «Θα σε αγαπώ για πάντα» της γράφει και είναι αλήθεια γλυκιά πως από καρδιάς το εννοεί, όπως είναι και αλήθεια πικρή πως το «για πάντα» που υπόσχεται, έχει ομολογουμένως μικρύνει σε διάσταση.

By  Κωνσταντίνα Τασσοπούλου

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Αφήστε μας το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *