Η γιορτή της σημαίας. Μια αλλιώτικη άσκηση μνήμης.

Η γιορτή της σημαίας. Μια αλλιώτικη άσκηση μνήμης.

Η γιορτή της σημαίας. Μια αλλιώτικη άσκηση μνήμης.

Ένωσα τη συντροφιά γύρω από δύο ενωμένα τραπέζια. Φανή, Ιουλία, Ζορζέτ. Ζωή, Βλασία, Έφη. Από κοντά και η γλυκιά Ειρηάννα. Παιδί μπροστά τους. Παιδί μπροστά μου. Παιδί, έτσι κι αλλιώς.

Τόσο μακριά από τα ίδια τα γεγονότα του ‘40, όσο κι από τις ζωντανές περιγραφές τους από στόματα δικών της παππούδων. Μόλις 22 ετών.

Μοίρασα σε όλους χαρτιά, από το παλιό σπιράλ τετράδιο που κακοποιώ κάθε μέρα μες την ταλαίπωρή μου τσάντα. Μοίρασα εργασίες. Ένα απλό, συγκεκριμένο ερώτημα.

Ποιες λέξεις θυμόμαστε όταν κάποιος μας πει «1940»;

Οβίδες.

Λέξεις πέφτουν απανωτά, η μια πάνω στην άλλη.

Πόλεμος. Γερμανοί. Απαίσιοι. Πείνα. Κατοχή. Δυσκολία.

  • Εγώ δεν θυμάμαι πολλά γιατί ήμουνα παιδί, όμως έχει μείνει στην ψυχή μου όλο αυτό…
  • Θυμάμαι τη μητέρα μου να μας λέει να κρυφτούμε κάτω από το κρεββάτι.

Σοκολάτα. Συσσίτιο. Ερυθρός Σταυρός. Πείνα.

  • Δυσκολευόταν ο κόσμος.
  • Ποτέ…
  • Ποτέ ξανά μη γίνει κάτι τέτοιο.

Πίνδος. Κρύο. Κάλτσες. Γυναίκες. Βέμπο. Σοφία.

Είναι Πέμπτη κι είναι πόλεμος, γράφεται αδύναμα επάνω στο χαρτί.

Θα μπορούσε να είναι εισαγωγή μιας έκθεσης παιδιού Δημοτικού, όμως γράφεται από χέρι γεμάτο ρυτίδες κι από μυαλό που έχει αρχίσει να μπερδεύει το τότε με το τώρα, το πραγματικό με το φανταστικό, τα όσα ζει με τα όσα θυμάται πως έζησε, ολοζώντανα. Τα όσα ακούει με τ’ αυτιά με τα όσα ακούγονται από τα βάθη της ψυχής.

Μαυραγορίτες. Σειρήνες. Επικίνδυνο. Μωρά. Αγκαλιά.

Η δυσκολία με την Άνοια είναι να θες να πεις, αλλά να μπερδεύονται οι λέξεις. Να θυμάσαι, αλλά να μην μπορείς να το εκφράσεις λεκτικά. Να βιώνεις, αλλά να μην μπορείς ακριβώς να περιγράψεις. Σαν παιδί κάπου στα τρία ή στα τέσσερα. Και το παιδί βιώνει, αλλά δεν έχει όλες τις λέξεις διαθέσιμες για να στο εκθέσει, επακριβώς. Και το παιδί αισθάνεται, και το παιδί θυμάται, αλλά το νόημα των λέξεων μπουρδουκλώνεται στο στόμα του και δεν βγαίνει πάντα προς τα έξω σωστά.

  • Εγώ δεν θυμάμαι πολλά γιατί ήμουνα παιδί, όμως έχει μείνει στην ψυχή μου όλο αυτό…

Η δυσκολία με την Άνοια είναι η επανάληψη. Η διαρκής επανάληψη. Να ξεχνάς τι είπες πριν λίγο και να το ξαναλές. Όπως ένα παιδί, ρωτά ξανά και ξανά, το ίδιο γιατί.

Φαντάρος. Τραίνο. Αποχαιρετισμός. Μαντήλι. 

  • Εγώ δεν θυμάμαι πολλά γιατί ήμουνα παιδί…
  • Θα μπορούσαμε να βάλουμε και τη λέξη «πατριωτισμό», αλλά όχι με την αρνητική έννοια…

Η γλυκιά Ειρηάννα διστάζει να το ξεστομίσει και σχεδόν μου το ρωτά.

  • Φυσικά, της απαντώ. Φυσικά και θα μπορούσαμε. Είναι σωστή η λέξη. Ταιριάζει απόλυτα και προς Θεού, δεν έχει κάτι αρνητικό.

Παραδίπλα η Φανή φιλάει τη σημαία που κυματίζει στο μολύβι της. Αυθόρμητα. Σαν ολυμπιονίκης στο βάθρο. Σαν φαντάρος στο ύψωμα. Σαν ένας οποιοσδήποτε, τότε.

  • Οι Έλληνες, να το θυμάσαι, είναι τρομεροί. Όταν πρέπει, γίνονται ένα.

Η φορτισμένη φωνή της Ιουλίας, κλείνει ήσυχα μια ήδη ήσυχη, ήδη κλειστή γιορτή της σημαίας.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Αφήστε μας το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

To neathalpi.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει τη διαδικτυακή εμπειρία σου. Εφόσον συνεχίσεις, συμφωνείς με τη χρήση των cookies από εμάς. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε τη σελίδα Πολιτική Απορρήτου.

OK