Άννα, να το όνομά σου.

Έρχεται στιγμή, έρχεται συνθήκη, που μετατρέπει σε σχήμα οξύμωρο τη φράση: το ξέρει σαν το όνομά του…

Για ανθρώπους με άνοια, η φράση τείνει να χάνει την ισχύ της. Για ανθρώπους με άνοια, πολλά απλά και καθημερινά τείνουν να χάνουν την ισχύ τους.

Άνθρωποι όμορφοι, που σαν να γέμισαν τόσο από ζωή, που άρχισε το μυαλό τους σιγά – σιγά να αδειάζει. Τους περισσεύει το συναίσθημα και δεν υπάρχει χώρος για τη νόηση, θαρρείς…

Άνθρωποι που δυσκολεύονται να αρθρώσουν μια λογική πρόταση ή έστω μια λέξη της. Άνθρωποι που δυσκολεύονται να γράψουν το όνομά τους. Άνθρωποι που δυσκολεύονται πολλές φορές και να το θυμηθούν. Τέτοιοι άνθρωποι πήραν το μικρό μας μαυροπίνακα στα χέρια τους. Τέτοιοι άνθρωποι λέρωσαν με κιμωλία κάποιες αναμνήσεις, μαζί και τ’ ακροδάχτυλά τους. Τέτοιοι άνθρωποι, χάρηκαν ένα ολόκληρο απόγευμα γράφοντας το όνομά τους ή ό,τι θυμήθηκαν απ’ αυτό. Χάρηκαν γράφοντας γράμματα σκόρπια, γραμμές ασύνδετες ή κύκλους μισάνοιχτους που λίγο μετά έκλεισαν και λίγο αργότερα σβήστηκαν. Σβήστηκαν, όχι μόνο από το δικό μας μαυροπίνακα που κατεβάσαμε στην αποθήκη, μα και από τον ολόλευκο πίνακα που βρίσκεται στην αποθήκη του δικού τους μυαλού.

By Κωνσταντίνα Τασσοπούλου

Αφήστε μας το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *